تبلیغات
مهدویت - تفاوت مسلمان نیکوکار با کافر نیکوکار از نظر اسلام

فرق بزرگ بین یک نفر مسلمان نیکوکار و یک نفر کافر نیکوکار این است

 که کافر نیکوکار از آن جهت که دارای برنامه صحیح و درست نیست،

احتمال موفقیتش ناچیز است، ولی یک نفر مسلمان از آن جهت که

خود را به دینی تسلیم کرده است که برنامه ای جامع و صحیح دارد،

اگر برنامه خویش را درست و صحیح اجرا کند موفقیتش قطعی است.

عملی صالح، تنها احسان به خلق نیست، تمام واجبات و محرمات و

 مکروهات و مستحبات، جزء برنامه عمل صالح است.


مسیحی متدینی که به خاطر دوری از اسلام فاقد برنامه صحیح

است از مواهب عظیم این برنامه محروم است، زیرا ممنوعاتی را

که نباید، مرتکب می شود، مثلا شراب نباید بنوشد و می نوشد.

 می دانیم که ممنوعیت شراب به واسطه زیانهای فردی و

 اجتماعی و روحی آن است و طبعا آنکه شراب می نوشد

زیانهای شراب به او می رسد و از این نظر مانند کسی است

 که از راهنمایی پزشک محروم است و به واسطه این محرومیت،

 کاری می کند که پیش از وقت، قلب یا کبد یا اعصاب خود را بیمار،

 و عمر خود را کوتاه می کند.

در برنامه اسلام، پاره ای دستورهاست که عمل به آنها شرط

تکامل روحی و معنوی است. بدیهی است یک نفر غیرمسلمان

 هر اندازه بی نظر و بی تعصب و خالی از عناد باشد، به واسطه

محرومیت از استفاده از برنامه کامل انسانیت، از مزایای آن

 محروم خواهد ماند. اینچنین شخصی طبعا از عباداتی عظیم

 مانند نمازهای پنجگانه و روزه ماه رمضان و حج خانه خدا

 محروم می ماند. مثل او مثل کسی است که بدون برنامه

کشاورزی بذری بپاشد، هرگز محصولی را که چنین کسی

بدست می آورد مانند محصول کسی که طبق برنامه صحیح

 

 و جامعی زمین را شخم می زند و در وقت مناسب بذر می پاشد

و در هنگام وجین کردن وجین می کند و خلاصه تمام اقدامات

 لازم فنی و علمی را انجام می دهد نخواهد بود.


فرق بین نیکوکار مسلمان و نیکوکار غیر مسلمان را می توان

 چنین بیان کرد که نیکوکار مسلمان همچون مریضی است

که تحت مراقبت و دستور یک طبیب حاذق برنامه دارد، غذا

 و دوایش همه به دستور طبیب است، هم از لحاظ نوع دوا

و غذا و هم از لحاظ وقت آن و هم از لحاظ اندازه آن کاملا

طبق دستور عمل می کند، ولی نیکوکار غیر مسلمان همچون

مریضی است که برنامه ندارد و خودسرانه کار می کند، هر

غذا یا دوائی که به دستش می رسد می خورد، چنین

مریضی ممکن است احیانا یک دوای مفید بخورد و نتیجه

خوب بگیرد، ولی همینطور هم ممکن است دوائی را که

زیانبار و مهلک است مورد استفاده قرار دهد، همچنین

 ممکن است یک غذای مناسب بخورد ولی با ناپرهیزی

 بعدی و خوردن غذای نامناسب، اثر مفید غذای اول را هم خنثی کند.

با این بیان روشن می گردد که تفاوت بین مسلمان و خداشناس

 غیرمسلمان این است که مسلمان، خداشناسی است که

 برنامه صحیح دارد ولی خداشناس غیر مسلمان کارهایش

بدون برنامه صحیح است، به عبارت دیگر مسلمان، هدایت

یافته است و غیر مسلمان هر چند خداشناس باشد، هدایت

 نایافته است. قرآن کریم در همین زمینه می فرماید:

«فان اسلموا فقد اهتدوا»؛ " اگر تسلیم برنامه محمدی شدند

پس راه را یافته اند ". (آل عمران/ 20)

عدل الهی 379